Posthumno objavljen roman (1977) koji je od prvobitno zamisljene hronike o Sarajevu, postao roman o jednoj licnosti. To je Omerpasa Latas, poturceni Srbin Mico Latas iz Janje Gore, koji je u Carigradu dospeo do najviseg polozaja. Rukopis ovoga romana ostao je u Andricevoj zaostavstini, ali pisac nije naznacio redosled poglavlja, te su priredjivaci, od zasebnih prica, rukovodeci se hronoloskim nacelom kada je rec o istorijskom sloju gradje i unutrasnjom logikom psiholoskog razvoja likova, sastavili proznu celinu. Ovo delo nije zavrseno kao roman, ali je celovito i zaokruzeno kao romansijerska zamisao o gradu koji je, poput Travnika, scena za odigravanje ljudske drame. U jednom od tragicnih trenutaka sarajevske istorije, grad je piscu posluzio kao simbolicni dekor na cijem fonu ce se razvijati album ljudskih sudbina. U jednom delu ovako rekonstruisanoga romana prati se dolazak Omerpase u Sarajevo, njegov rad na prenosenju centra moci iz Travnika u Sarajevo i sredjivanju prilika u zemlji. Drugi deo predocava njegov intimni zivot, a u trecem je rec o konzulu Atanackovicu koji u novu prestonicu dolazi u leto 1850. godine. Prica o Omerpasi, njegovoj porodici, prijateljima i neprijateljima, cita se kao daleki patinirani album velikog slikara, na kome su prikazani ljudski odnosi i zivot u jednom dalekom vremenu.